بدمینتون ایران همچنان در مسیر سقوط

نتایج بدمینتون ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا بار دیگر وضعیت این رشته و عملکرد سال‌های اخیر فدراسیون را زیر سؤال برده است. نیما رستم‌پور و آیسان شوریده نمایندگان ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا بودند که روی هم رفته 3 بازی در این تورنمنت انجام دادند و خیلی زود از این رقابت‌ها کنار رفتند. در این تورنمنت رستم‌پور با یک پیروز و یک شکست و شوریده با شکست در دور نخست به کار خود پایان دادند.

سال‌هاست از استعدادیابی و پرورش نسل آینده صحبت می‌شود، اما فاصله بدمینتون ایران با رقبای آسیایی همچنان پابرجاست و نشانه‌های روشنی از تبدیل این برنامه‌ها به موفقیت در سطح اول ورزش دیده نمی‌شود.

استعدادیابی زمانی ارزش دارد که به پرورش بازیکنان توانمند و کسب نتیجه در میدان‌های بزرگ منجر شود. صرف شناسایی استعداد، نمی‌تواند کارنامه یک فدراسیون را پربار کند.

در این میان، نام ثریا آقایی بارها به‌عنوان چهره شاخص بدمینتون ایران مطرح می‌شود. بدون تردید، موفقیت‌های او ارزشمند است، اما بخش مهمی از این مسیر را باید حاصل تلاش و پشتکار شخصی خودش دانست. چرا در تمام این سال‌ها، بدمینتون ایران نتوانسته چهره‌های بیشتری در سطح او پرورش دهد؟ چرا تجربه و مسیر موفقیت یک ورزشکار به الگویی برای ساختن نسل بعد تبدیل نشده است؟

نکته قابل‌تأمل دیگر، سابقه طولانی رئیس فدراسیون در این جایگاه است. طبیعتاً انتظار می‌رود کارنامه‌اش با دستاوردهای روشن و ماندگار سنجیده شود. در بدمینتون اما بخش مهمی از آنچه درباره عملکرد فدراسیون مطرح می‌شود، به برگزاری مسابقات سریز و فجر برمی‌گردد. این رقابت‌ها می‌توانند فرصت ارزشمندی برای بازیکنان ایرانی باشند، اما آیا برگزاری مسابقه به‌تنهایی می‌تواند معیار موفقیت یک دوره طولانی مدیریت باشد؟

با لغو چند رویداد بین‌المللی، از جمله مسابقات چلنج فجر ایران، رقابت‌های جوانان و جام خزر در سال ۲۰۲۶، فرصت میزبانی و رویارویی بازیکنان با حریفان خارجی ازدست‌رفته است. این وضعیت یک سؤال جدی را پررنگ‌تر می‌کند: اگر قرار باشد عملکرد بدمینتون ایران را فراتر از برگزاری همین رویدادها بررسی کنیم، چه دستاوردهای دیگری برای ارائه وجود دارد؟

از سوی دیگر، تغییر مسیر برخی ورزشکاران و رفتن آنها از بدمینتون به رشته‌های دیگر مانند پدل نیز موضوعی است که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن گذشت. بسیاری از این ورزشکاران معتقدند وضعیت فعلی بدمینتون و عدم برگزاری مسابقات معتبر در این رشته، آینده آنها را تحت شعاع قرار می‌دهد.

بدمینتون ایران برای خروج از این وضعیت، بیش از وعده‌های تازه به ارزیابی شفاف عملکرد خود نیاز دارد. باید مشخص شود برنامه‌های استعدادیابی چه خروجی داشته‌اند، بازیکنان جوان چقدر پیشرفت کرده‌اند و نتایج تیم ملی در مقایسه با رقبای آسیایی چه تغییری داشته است. پس از سال‌ها حضور یک مدیر در رأس فدراسیون، دیگر نمی‌توان تنها به فهرست مسابقات برگزارشده استناد کرد.