دور باطل در انتخاب مربیان کشتی

کشتی فقط روی تشک قهرمان نمی‌سازد؛ گاهی مهم‌تر از قهرمانی، این است که یک قهرمان بعد از کنار گذاشتن دوبنده چه چیزی به نسل بعد منتقل می‌کند. کشتی آزاد آمریکا در سال‌های اخیر شاهد تغییر جالبی در جایگاه برخی ستاره‌های بزرگ خود بوده است؛ چهره‌هایی که زمانی برای رسیدن به سکوی قهرمانی جهان و المپیک می‌جنگیدند، حالا در قامت مربی روی صندلی کنار تشک می‌نشینند و نسل بعدی قهرمانان را هدایت می‌کنند.

در آمریکا، این تغییر نسل با حضور جیدن کاکس و دیوید تیلور رنگ جدی‌تری به خود گرفته است؛ دو کشتی‌گیری که خودشان سابقه درخشانی در بالاترین سطح کشتی جهان دارند و حالا در حال انتقال تجربه خود به نسل آینده هستند.

کاکس، قهرمان جهان و دارنده مدال برنز المپیک، از سال ۲۰۲۴ مسئولیت توسعه کشتی آزاد رده‌های پایه آمریکا را برعهده گرفته و امسال نیز هدایت تیم آزاد جوانان آمریکا را برعهده داشت که در مسابقات جهانی زیر ۲۰ سال، شاگردانش برای سومین سال متوالی عنوان قهرمانی تیمی جهان را به دست آوردند.

آمریکا در جهانی جوانان ۲۰۲۶ با ۲۰۵ امتیاز بالاتر از روسیه و ژاپن ایستاد و نکته جالب اینکه این تیم در هر ۱۰ وزن به مدال رسید؛ آماری که نشان می‌دهد کاکس در حال کار روی یک نسل عمیق و مدعی برای آینده کشتی آمریکاست.

در کنار کاکس، دیوید تیلور نیز در کنار مربیگری باشگاهی، به تیم ملی هم کمک می‌کند این در حالی است که در ایران، احسان امینی هدایت تیم ملی کشتی آزاد جوانان را برعهده داشت که دستیار پژمان درستکار در تیم بزرگسالان بود و فقط یک مدال طلای قهرمانی آسیا در سال ۲۰۱۱ را در کارنامه دارد.

این مقایسه البته به معنای زیر سؤال بردن توانایی فنی احسان امینی نیست؛ مسئله، تفاوت در مسیر و پشتوانه مربیگری است. این اتفاق نشان می‌دهد آمریکا بخشی از سرمایه انسانی کشتی خود را از قهرمانان بزرگ به مربیان نسل جدید تبدیل کرده در حالی که کشتی ایران با وجود داشتن ده‌ها قهرمان جهان و المپیک، هنوز نتوانسته به شکل پایدار از بخش بزرگی از این سرمایه انسانی در ساختار مربیگری استفاده کند.

شاید این نتیجه به تنهایی برای قضاوت درباره دو سیستم کافی نباشد اما یک سؤال جدی ایجاد می‌کند؛ آیا وقت آن نرسیده که ایران هم به جای چرخاندن چند نام محدود روی نیمکت تیم‌های ملی، از قهرمانان بزرگ خود برای ساختن نسل بعد استفاده کند؟