غیبت تکراری و افت عملکرد ورزش ایران
ایران در ۲ دوره بازیهای آسیایی عملکردی موفق داشت، در دوره اول بعد از ژاپن و هندوستان میزبان سوم شدیم و در دوره دوم در مانیل غایب بودیم.
در دوره سوم اما در بازیهای آسیایی ۱۹۵۸ توکیو به چهارم شدیم و اگر تعداد طلایمان یکی کم شد، اما در تعداد مدالهای نقره و برنز بسیار پیشرفت کردیم.
اما در سال ۱۹۶۲ کاروان ورزش ایران آماده قدرتنمایی در مسابقات آسیایی بود. در این سال کشتی ایران در بهترین شرایط بود، تیم ملی ما یک سال قبل در مسابقات جهانی یوکوهاما در ۸ وزن ۵ طلا گرفته بود و آماده بود در بازیهای آسیایی هر هشت مدال طلا را ببرد، فوتبال روزهای بهتری از دوره قبل داشت و میخواست ناکامی را جبران کند، وضعیت وزنهبرداری و دوومیدانی هم چنان بود که کسب ۴ طلا دور از دسترس نبود، در حالی که آماده کسب حداقل ۱۲ طلا در این دوره از بازیهای آسیایی بودیم، ناگهان نخستوزیر وقت ایران، علی امینی، اعلام کرد که ایران در بازیهای آسیایی ۱۹۶۲ جاکارتا شرکت نمیکند و هر وقت اوضاع مالی ما خوب شد، در این مسابقات هم حضور پیدا میکنیم.
در سال ۴۱ وضع مالی ایران بد نبود، اما علی امینی که خواهرزاده محمدعلیشاه و فرزند فخرالدوله، زن مقتدر قاجار، بود، با گرفتن پز اصلاحات اقتصادی، قصد کم کردن هزینههای جاری مملکت را داشت.
درباره مادر کسی که مانع از حضور ایران در بازیها شد، بد نیست بگوییم که یک بار رضاشاه درباره او گفته بود که در خاندان قاجار یکی و نصفی مرد داریم، نصفی آقامحمدخان و یکی خانم فخرالدوله....
ایران در بازیهای آسیایی ۱۹۶۲ جاکارتا تا ابد غایب بود.
