ایران به خط شد؛ تلاش برای رقابت با ژاپن جنگزده
منشور برگزاری بازیهای آسیایی از چند سال قبل نوشته شده بود، اما مسابقات آسیایی ۱۹۵۰ با چند ماه تأخیر در ماه مارس ۱۹۵۱، یعنی اسفندماه سال ۱۳۲۹، برگزار شد و کشور ایران در این دوره از مسابقات شرکت کرد.
بعد از برگزاری المپیک ۱۹۴۸ لندن، کشورهای آسیایی برای برگزاری مسابقات المپیک آسیایی به توافق رسیدند. ایران در اولین دوره که در هندوستان برگزار شد، بعد از ژاپن قدرت دوم رقابتها بود، اما هندیها در اقدامی ناجوانمردانه، در فاصله چند روز مانده تا شروع مسابقات، کشتی را حذف کردند و حداقل شانس دریافت ۵ مدال طلا در آن زمان از ایران گرفته شد.
به هر حال، ایران در رشتههای وزنهبرداری و دوومیدانی شانس زیادی برای کسب مدال داشت. فوتبال ما هم تیمی قدرتمند داشت، اما مسئله این بود که در فوتبال تنها یک مدال به کاروان ورزش ما میرسید. فوتبال ما در این دوره دوم شد، اما تیم بسکتبال ما هم قدرتمند بود و رتبه سوم این دوره از مسابقات را به دست آورد.
ایران در این دوره از مسابقات، وزنهبرداری را بهعنوان بهترین تیم خود داشت. محمود نامجوی دلاور و جعفر سلماسی، مردانی در سطح جهانی بودند و فیروز پژهان، محمدحسن رهنوردی و... برای ایران وزنه میزدند.
در دوومیدانی، علی باغبانباشی بزرگترین دوندهای بود که در سطح آسیا بینظیر بود و تیم فوتبال جوان ما با نفراتی مثل مسعود برومند، عارف قلیزاده، پرویز کوزهکنانی، محمود شکیبی، امیر آقاحسینی و... در این مسابقات شرکت کرده بود.
در این دوره از مسابقات، از ابتدا معلوم بود ایران باید تنها با ژاپن قدرتمند و هندوستان میزبان رقابت کند.
درست است که ژاپنیها جنگزده بودند و در همین ۵ سال قبل، در جنگ جهانی دوم نابود شده و بمب اتم بر سر آنها باریده بود، اما هنوز آنها قدرت درجه اول بودند. چینیها و کرهایها نیز هنوز درگیر جنگهای داخلی بودند.
