گلرهای لیگ در نقش گلساز؛ پاسهای بلند، محصول فوتبال رو به جلو یا ضعف دفاعی؟
دروازهبانها در لیگ بیستوششم آرامآرام وارد جدول گلسازان شدهاند.
با ثبت پاس گل فرزین گروسیان در دیدار گلگهر و شمسآذر، تعداد پاس گلهای ثبتشده توسط گلرهای لیگ برتری در این فصل به عدد سه رسید؛ آماری جالب که البته میتوان آن را از زاویهای متفاوت هم بررسی کرد.
این اتفاق بیش از آنکه نشاندهنده افزایش پاسهای خلاقانه و هدفمند دروازهبانها باشد، تصویری از سبک بازی تیمهای لیگ برتری و تمایل آنها به بازی مستقیم و استفاده از فضای پشت خط دفاعی ارائه میکند.
پیش از پاس گل گروسیان، داوود نوشیصوفیانی نخستین دروازهبانی بود که در این فصل موفق به ارسال پاس گل شد. او در دیدار مقابل ملوان، پس از دفع ناقص مدافعان این تیم، توپ را به بهنام تیموریان رساند و مهاجم نیز با یک ضربه چیپ دروازه فرزاد طیبیپور را باز کرد.
پاس گل بعدی اما متعلق به علیرضا بیرانوند بود؛ پاس گلی که به دلیل حواشی فراوانش برای مدتی طولانی در فوتبال ایران مورد بحث قرار گرفت و یک هفته پرحاشیه را رقم زد.
در نهایت، دیدار شمسآذر و گلگهر شاهد ثبت سومین پاس گل یک دروازهبان در فصل جاری بود. فرزین گروسیان با یک ارسال بلند، توپ را به حوالی محوطه جریمه شمسآذر فرستاد و فضای پشت مدافعان این تیم را هدف قرار داد. جلو کشیدن تیم وحید رضایی و تردید مدافعان در پوشش این منطقه، فرصت مناسبی برای علینژاد ایجاد کرد و او با استفاده از این فضا گلزنی کرد.
نکته قابل توجه این است که هر سه پاس گل ثبتشده توسط دروازهبانها، تا حد زیادی با ارسالهای بلند و عبور توپ از خطوط میانی و دفاعی شکل گرفتهاند. بنابراین شاید بهتر باشد این آمار را صرفاً به حساب توانایی بازیسازی گلرها نگذاریم.
در واقع، این سه صحنه میتواند هشداری برای ساختارهای دفاعی تیمهای لیگ برتری باشد؛ چراکه با یک ضربه بلند از سوی دروازهبان، بخش قابل توجهی از ساختار دفاعی تیم از جریان بازی خارج شده و فضای پشت سر مدافعان در اختیار مهاجمان قرار گرفته است.
از سوی دیگر، در چنین موقعیتهایی دروازهبان تیم مدافع نیز ظاهراً برنامه مشخصی برای پوشش فضای پشت خط دفاعی نداشته است. به همین دلیل، آماری که در جدول گلسازان لیگ جذاب و حتی عجیب به نظر میرسد، میتواند بیش از خلاقیت گلرها، بازتابی از ضعف در سازماندهی دفاعی و نحوه پوشش عمق زمین باشد.
