جدایی رونالدو، آغاز مرحله‌ای تازه برای پرتغال؟
چرا جدایی کریستیانو رونالدو از تیم ملی پرتغال این‌گونه رقم خورد و آیا آغاز مرحله‌ای تازه برای تیم خواهد بود؟
کریستیانو رونالدو اگر قرار باشد از تیم ملی پرتغال جدا شود، شاید نتواند این کار را به شکلی کاملاً آرام و بی‌حاشیه انجام دهد. بخش مهمی از شخصیت ورزشی او بر پایه رقابت، جاه‌طلبی و تلاش برای اثبات توانایی‌هایش شکل گرفته است؛ همان ویژگی‌هایی که در طول نزدیک به دو دهه، او را به یکی از بزرگ‌ترین بازیکنان تاریخ فوتبال تبدیل کرد.
رونالدو سال‌ها برای حفظ آمادگی بدنی خود برنامه‌ای سختگیرانه داشت؛ از رژیم غذایی و خواب منظم گرفته تا تمرین‌های طاقت‌فرسا. او نمونه‌ای کم‌نظیر از انضباط فردی و انگیزه برای رسیدن به بالاترین سطح بود. همین ویژگی‌ها یکی از دلایل اصلی طولانی شدن دوران حرفه‌ای اوست اما همین نقطه قوت می‌تواند در مقطعی به یک چالش تبدیل شود: پذیرش اینکه نقش یک بازیکن در تیم ممکن است با گذشته تفاوت داشته باشد.
برای بازیکنی با جایگاه رونالدو، پذیرفتن چنین تغییری ساده نیست. او سال‌ها چهره اصلی تیم ملی پرتغال بود و در بسیاری از مقاطع، مربیان تیم ملی تغییر کردند اما جایگاه او ثابت ماند. حالا شرایط متفاوت شده است.
ژرژ ژسوس، سرمربی جدید تیم ملی فوتبال پرتغال در نخستین تصمیم‌های مهم خود رونالدو را در دیدار برابر نروژ در ترکیب اصلی قرار نداد. رونالدو از روی نیمکت بازی را آغاز کرد و حتی برای گرم کردن به کنار زمین رفت اما در نهایت وارد میدان نشد. این تصمیم با توجه به جایگاه تاریخی رونالدو در تیم ملی، طبیعی است که بحث‌های زیادی ایجاد کند؛ با این حال، نتیجه مسابقه نیز به سود تصمیم مربی تمام شد.
در این باره گفته می‌شود رونالدو به سرمربی پرتغال اعلام کرده بود با توجه به شرایط بدنی‌‌اش فقط برای دو بازی خانگی در کنار تیم خواهد بود و در بازی‌های خارج از خانه پرتغال را همراهی نمی‌کند اما ژسوس نپذیرفته و از کاپیتان تیمش خواسته در کنار تیم باشد چرا که قصد دارد به او در مسابقات غیرخانگی نیز بازی دهد. این اتفاق اما رخ نداد تا آتش اختلاف‌ها گسترده‌تر شود
پرتغال بازی را 2 بر یک برد و گونسالو راموس، مهاجمی که به جای رونالدو در ترکیب اصلی قرار گرفته بود، نقش مهمی در خط حمله داشت. او دو بار دروازه نروژ را باز کرد که یکی از گل‌ها به دلیل آفساید مردود شد. در نتیجه، ژسوس می‌توانست استدلال کند که تصمیم فنی او در آن مسابقه جواب داده است.
موضوع اصلی نیز همین‌جاست. بحث بر سر این نیست که رونالدو دیگر هیچ کاربردی برای پرتغال ندارد. تجربه، شخصیت و توانایی او در محوطه جریمه همچنان می‌تواند برای تیم ملی ارزشمند باشد. حضور به عنوان بازیکنی باتجربه که در دقایق پایانی وارد زمین شود یا به نسل جوان‌تر کمک کند، می‌تواند یکی از نقش‌های ممکن برای او باشد اما پذیرش چنین نقشی برای بازیکنی که سال‌ها شماره یک تیم بوده، احتمالاً آسان نیست.
پرتغال در سال‌های اخیر نسل تازه‌ای از بازیکنان بااستعداد را در اختیار داشته است؛ بازیکنانی مانند ژوائو نوس و ویتینیا که می‌توانند بخش مهمی از آینده این تیم باشند. همزمان، با افزایش سن رونالدو، دامنه وظایف او در زمین نیز محدودتر شده است. این مسئله باعث شده بحث درباره نحوه استفاده از او در ترکیب اصلی بیش از گذشته مطرح شود.
در چنین شرایطی، جدایی رونالدو می‌تواند برای پرتغال آغاز مرحله‌ای تازه باشد؛ مرحله‌ای که تیم دیگر مجبور نباشد ساختار بازی خود را تا حد زیادی با حضور او هماهنگ کند. این موضوع البته به معنای نادیده گرفتن میراث رونالدو نیست. او یکی از مهمترین بازیکنان تاریخ فوتبال پرتغال است و نقش او در قهرمانی این کشور در یورو 2016 و لیگ ملت‌های اروپا فراموش‌شدنی نیست. رکورد گل‌های ملی او نیز بخشی ماندگار از تاریخ فوتبال خواهد بود.
با این حال، پایان دوران حرفه‌ای یک ستاره بزرگ همیشه مطابق با تصویر ایده‌آل هواداران رقم نمی‌خورد. آنچه در ماه‌های پایانی رخ می‌دهد، گاهی بیشتر از سال‌های موفقیت در ذهن‌ها می‌ماند.
این وضعیت در مورد رونالدو از این جهت قابل توجه‌تر است که همزمان با آخرین فصل‌های حضور او در تیم ملی، لیونل مسی نیز به پایان دوران ملی خود نزدیک شده است. دو بازیکنی که بیش از یک دهه فوتبال جهان را تحت تأثیر رقابت خود قرار دادند، حالا در مسیر خداحافظی قرار گرفته‌اند اما پایان داستان آنها الزاماً شبیه یکدیگر نیست.
مسی و رونالدو بخش بزرگی از تاریخ فوتبال مدرن را شکل دادند. یکی با خداحافظی احساسی و برنامه‌ریزی شده از تیم ملی آرژانتین روبروست و دیگری در شرایطی پرتنش‌تر به پایان مسیر نزدیک می‌شود. با این حال، نحوه پایان کار نمی‌تواند دستاوردهای گذشته را پاک کند.
رونالدو هر طور که از پرتغال جدا شود، میراث او در تیم ملی باقی خواهد ماند. شاید پایان این داستان آن چیزی نباشد که هواداران تصور می‌کردند اما بیش از هر چیز یادآور این واقعیت است که حتی بزرگ‌ترین ستاره‌ها نیز سرانجام با تغییر نقش و پایان دوران حرفه‌ای خود روبرو می‌شوند.
