وقتی کره جنوبی در وضعیتی جنگزده به جام جهانی 1954 رفت
در میانه دهه ۱۹۵۰، زمانی که شبهجزیره کره هنوز از پیامدهای یکی از خونینترین جنگهای قرن بیستم بیرون میآمد، فوتبال این کشور نیز در شرایطی کاملاً خاص مسیر خود را به سوی تاریخسازی آغاز کرد.
جنگ کره که از سال ۱۹۵۰ آغاز شده بود، در نهایت با آتشبس سال ۱۹۵۳ به پایان رسید و این کشور به دو بخش کره شمالی و کره جنوبی تقسیم شد؛ شکافی سیاسی و نظامی که تا امروز نیز ادامه دارد. با این حال، تنها یک سال بعد، کره جنوبی موفق شد در یکی از غیرمنتظرهترین مسیرهای تاریخ فوتبال آسیا، جواز حضور در جام جهانی ۱۹۵۴ سوئیس را به دست آورد.
در مرحله انتخابی آسیا (گروه ۱۳)، ابتدا قرار بود تیمهای هند، ویتنام، ژاپن، جمهوری چین و کره جنوبی رقابت کنند، اما با انصراف برخی تیمها، ساختار مسابقات تغییر کرد و در نهایت رقابت به شکل رفت و برگشت میان ژاپن و کره جنوبی درآمد. جمهوری چین نیز در ادامه از مسابقات کنارهگیری کرد.
دیدارهای این مرحله در توکیو و به دلیل محدودیتهای سیاسی برگزار شد؛ چرا که رئیسجمهور وقت کره جنوبی، سینگمان ری، اجازه ورود بازیکنان ژاپنی به خاک کشورش را نمیداد. در نهایت، کره جنوبی با پیروزی ۵-۱ در بازی رفت و تساوی ۲-۲ در دیدار برگشت، مجموعاً به عنوان نخستین تیم آسیایی راهی جام جهانی ۱۹۵۴ شد.
این صعود در شرایطی رقم خورد که هنوز زخمهای جنگ ویرانگر در کشور تازهتقسیمشده تازه بود و بسیاری آن را یکی از نمادهای بازگشت تدریجی کره به عرصه بینالمللی میدانستند.
اما حضور در جام جهانی سوئیس، روی دیگری از واقعیت را نشان داد. کره جنوبی در اولین تجربه جهانی خود با دو شکست سنگین زمین مسابقات را ترک کرد؛ ابتدا برابر مجارستان، یکی از قدرتهای بزرگ آن دوران، با نتیجه ۹-۰ شکست خورد و سپس در برابر ترکیه ۷-۰ مغلوب شد. این نتایج باعث شد کره جنوبی بدون کسب امتیاز و با دریافت ۱۶ گل، خیلی زود از رقابتها کنار برود.
با این وجود، همین حضور کوتاه و تلخ، نقطه آغاز مسیر طولانی فوتبال کره در سطح جهان بود؛ مسیری که دههها بعد به حضورهای مستمر در جام جهانی و حتی رسیدن به نیمهنهایی ۲۰۰۲ ختم شد.
