خشم مهندس از خزان لالههای وحشی!
مهندس نا نداشت و در شب هولناک برلین به محزونترین سکاندار دنیا بدل شده بود. آن شب کنار راین پنج بار آسمان بر سر تفنگداران سرزمین آسیابهای بادی آوار شد و ژاوی ماند و ویرانههایی که هیچ شباهتی به خانه آرزوهایش نداشتند.
| لالههای نارنجی در سرما پژمرده شدند و مردی که تا دیروز از شاگردانش با غرور سخن میگفت، این بار با بغضی فروخورده به تماشای سقوطشان نشست. شکست پنجگله زخم عمیقی بود بر پیکر عالیجناب که قرار بود با تکیه بر شرافت فوتبال، از دشواریها عبور کند. ژاوی از آنچه دید، حیرتزده بود. گوییا در یک شب، تمام رشتههایی که با صبر و اعتماد بافته بود، پنبه شدند. او نه به دنبال بهانه گشت و نه غیبت کاپیتانها را پشت سپر توجیهات پنهان کرد. فندایک نبود، دییونگ هم نبود، اما آنچه در میدان غایب بود، بیش از هر نامی، روح جنگندگی و وفاداری به اصول بود.
مرد کاتالان خسته و شکسته در رختکن از بازیکنانش خواست آینهای مقابل خود بگیرند و به چهرهای نگاه کنند که از خود به جا گذاشته بودند.
نود دقیقه برای فراموش کردن رؤیاها کافی بود، اما شاید برای بیدار شدن از خواب غفلت، هنوز دیر نشده باشد. ژاوی میداند فوتبال با خاطرات شیرین پیمان ابدی نمیبندد و هر پیروزی، اگر با غرور همراه شود، میتواند مقدمه سقوطی سهمگین باشد.
حالا در اتاقهای بسته قرار است نامها دوباره خوانده شوند و پیراهن نارنجی سهم کسانی شود که تا سرحد مرگ برای آن عرق میریزند.
مارس در دوردست ایستاده و سرمربی هلند فرصت دارد تکههای شکسته این پازل را کنار هم بگذارد. لالهها گریز و گزیری ندارند جز آنکه دوباره ریشه در خاک تعصب بدوانند و از میان این زمستان، بهار تازهای برای فوتبالشان بسازند.
ژاوی از شاگردانش درس میخواهد، اما خود نیز در آستانه امتحانی دشوار ایستاده است. امتحان انتخاب، تغییر و جسارت. شاید این شکست، تلخترین صفحه دفتر نارنجیها باشد، اما اگر قرار است فردایی ساخته شود، باید از همین خاکستر آغاز کرد.
آن شب ژرمنها پنج بار هلند را تحقیر کردند. حالا نوبت فرماندهای با ۱۳۳ بازی ملی است که از دل این ویرانی، تیمی بسازد که دیگر در برابر نخستین طوفان زانو نزند.