شادی در اولدترافورد، به دم بادبادکی بند است!
تنهایی با سمباده زبرش از راه رسیده بود و اعصاب مایکل کریک مغموم و مغبون را خط انداخته بود که ورق در اولدترافورد برگشت و ماه به یک‌باره پهنای صورت قشون ناکام را پوشاند.
صفحه ورزشی - فوتبال خارجی | عالیجناب سرخ‌پوش برای آنکه موسیو دشان را پشت در نگه دارد و همچنان در تئاتر رؤیاها سناریوهای خودش را اکران کند، گریز و گزیری جز متوقف‌کردن ارابه‌های مرگبار استون ویلا نداشت. او درحالی‌که پیش چشم هولیگان‌ها دو گل از حریف عقب افتاده بود، با فراست زیرکزی همه‌چیز را برابر کرد تا از کابوس ارتش شرابی و آبی جان سالم به در ببرد و در قاب چشم شیاطین سرخ، همچون درختی به پهلو افتاده، نفس آخر را نکشد.
هشت گل در یک نمایش دراماتیک برای زنده‌ماندن کریک در اتاق اغما کافی بود، اما کیست که نداند اگر او در سراشیب دره‌ها نسخه‌ای نپیچد و فکری نکند، دوباره از چشم‌ها خواهد افتاد و بوی اخراج را استشمام خواهد کرد. حال منچستر در دقیقه اکنون اصلاً خوب نیست و حتی اگر تفنگداران خسته‌جان کامبک بزنند و یوری تیلمانس و دارودسته‌اش را انگشت‌به‌دهان بگذارند، باز هم در اولدترافورد شادی به دم بادبادکی سرخ بند است و نسیمی کافی است تا قلب فرمانده کریک به پرتقالی خونی در وسط میدان جنگ بدل شود.
شکیبایی می‌کنیم تا ببینیم آخر شاهنامه برای هافبک زیرخاکی یونایتدی‌ها خوش خواهد بود یا او صندلی لرزان خود را به دیدیه دشان خواهد سپرد.
