کوچ فرشتگان مقرب از شانه‌های ژابی!
مردی با چند چمدان برزنتی لبریز از افتخار، حالا در استمفوردبریج هم‌ذات بید و باران شده و در سرمای آن‌سوی لندن می‌لرزد.
صفحه ورزشی - فوتبال خارجی | چه کسی فکر می‌کرد ژابی آلونسو با آن دوسیه و سیاهه، این‌گونه فرشتگان مقرب را از شانه‌هایش دور کند و در زمانی به قدر بستن دکمه‌های پیراهنش فروبچکد؟
در شب شوم آن‌سوی مانش، شیرهای آبی کمترین شباهتی به روزهای اوج خود نداشتند و در برابر ساندرلند فانوس‌به‌دست میخکوب شدند تا آلونسو با ژاکتی بافته به رنگ گل‌بهی در کنار خط آن‌قدر فریاد بکشد که خروسک بگیرد.
حیرت‌آور اینکه جنتلمن اسپانیایی در گفت‌وگوی خبری بعد از نبرد ترجیح داد روزه سکوت بگیرد و به عملکرد داور و اعلام پنالتی مشکوک اعتراض نکند. او تنها در توصیف عملکرد شاگردانش، جویده‌جویده گفت:
«مقابل دفاع فشرده حریف در یک‌سوم پایانی زمین به اندازه کافی موقعیت نساختیم و حملاتمان را در آن منطقه به‌خوبی کنترل نکردیم تا تسلیم شویم و با یأس سراغ افق‌های پیش رو را بگیریم.»
حالا کلاغ‌ها استمفوردبریج را روی سرشان گرفته‌اند و فرمانده‌ای که روزگاری یک‌تنه چراغ‌ها را در باواریا روشن می‌کرد، به این می‌اندیشد که چگونه تقدیر نامحتوم را دریبل بزند و در ادامه کارزار کاری کند که چلسی از بستر احتضار برخیزد و در کارزار انتظار، طپانچه‌ها را به دست جنگجویانش دهد.
کسی چه می‌داند؟ شاید ژابی در ادامه یک فصل خاکستری، از لب‌های عشقی آبی بوسه بگیرد و با پلن‌هایش کفش‌های سرنوشت را جفت کند. شاید پیش از آنکه آب از سر خود و شاگردانش بگذرد، تمهیدی بیندیشد. شاید!
