اولین قهرمانی فوتبال بعد از انقلاب

تیم ملی فوتبال ایران با هدایت علی پروین، با ترکیبی ۲۰ نفره به بازی‌ها رفت. قبل از مسابقات، حذف چند بازیکن مورد اعتماد علی پروین از تیم ملی پر از سؤال و تردید بود. کریم باوی، مرتضی فنونی‌زاده و حمید درخشان از تیم ملی کنار رفتند و علی پروین تیم ملی را با این ۲۰ بازیکن به پکن فرستاد.

احمدرضا عابدزاده، بهزاد غلامپور، محمد پنجعلی، شاهین بیانی، جواد زرینچه، مهدی فنونی‌زاده، مجتبی محرمی، محمدحسن انصاری‌فرد، رضا حسن‌زاده، نادر محمدخانی، شاهرخ بیانی، سیروس قایقران، مرتضی کرمانی، سیدعلی افتخاری، محسن عاشوری، مجید نامجومطلق، مهدی ابطحی، صمد مرفاوی، فرشاد پیوس و ناصر محمدخانی.

این نفرات در بازی اول تیم ملی برابر مالزی به پیروزی ۳-۰ رسیدند. فرشاد پیوس هر ۳ گل تیم ملی را به ثمر رساند.

جنگ نفت در خلیج فارس باعث غیبت برخی از تیم‌ها در این مسابقات شد و برنامه بازی‌ها به‌هم خورد. گروه ایران به‌جای ۴ تیم از ۳ تیم تشکیل شد و ایران در دومین بازی برابر کره شمالی ۲-۱ برنده شد. فرشاد پیوس یک گل زد و با ۴ گل آقای گل مسابقات شد و گل دوم را شاهرخ بیانی به ثمر رساند؛ در مقابل، گل کره شمالی تنها گل خورده ایران در این مسابقات بود.

ایران در یک‌چهارم نهایی، روی حرکت زیبای شاهرخ بیانی و گل صمد مرفاوی، ۱-۰ ژاپن را برد و به نیمه‌نهایی رفت. ایرانِ افت‌کرده آن روزگار و کره جنوبی، قدرت قاهر آسیایی سال ۱۹۹۰ با ستاره‌ای به نام کیم جو سونگ، برابر هم قرار گرفتند. ایران با فرشاد پیوس، صمد مرفاوی را در خط حمله حذف کرد و مهدی فنونی‌زاده را به‌عنوان مدافع پنجم مقابل پنجعلی و رضا حسن‌زاده به میدان فرستاد تا ۹۰ دقیقه دفاع کند.

بازی ۰-۰ بود که ایران برگشت، ورق به سود ایران در حال تغییر بود. در دقیقه ۱۰۷، پاس مجتبی محرمی با ضربه سیروس قایقران، ایران را به اولین فینال رسمی بعد از ۱۴ سال رساند.

ایران در فینال که روز ۱۴ مهرماه سال ۱۳۶۹ برگزار شد، در ضربات پنالتی با درخشش احمدرضا عابدزاده برابر کره شمالی برنده و قهرمان اولین دوره فوتبال در آسیا بعد از انقلاب شد.