عملکرد مدعیان تیم ملی زیر صفر
بدون تعارف آنهاییکه مربی تیمهایی نظیر تراکتور، سپاهان، استقلال و پرسپولیس میشوند، بنا بر دلایل فراوانی نیمنگاهی به نیمکت تیم ملی دارند و خود را در آن قواره میبینند.
خدا نکند با این تیمها یک جام هم بیاورند، دیگه خدا را بنده نیستند.
از تارتار، نکونام، نویدکیا، بختیاریزاده، فارغ نتیجهای که حاصل شد، میپرسم درباره این فوتبالی که ارائه کردند چه نظری دارند؟
خروجی آن چه میزان برای تیم ملی مطلوبیت داشت؟
تماشاگران و بینندگان هیچ! خودشان چقدر به لحاظ کیفی و عملکردی رضایت داشتند؟
مگر تیمهای تحت اداره آنها از پرطرفدارترین تیمها نیستند؟ مگر بهترین بازیکنان حال حاضر فوتبال ما در این تیمها حضور ندارند؟ مگر پرهزینهترین تیمها نیستند؟
فوتبالی که انجام دادند چقدر با ظرفیت، پتانسیل، اسم و رسم و البته سابقه این تیمها تطابق داشت؟
از فوتبال ضعیف و بیکیفیتی که از سوی چهار تیم تراز اول فوتبال کشورمان در دو روز گذشته دیدیم، چگونه باید انتظار داشت یک تیم ملی خوب و مقتدر از دل آن بیرون بیاید؟
درباره جوانی و تغییر نسل در تیم ملی که همین آقایان(!) داعیه آن را دارند، سخن نمیگویم. چون وقتی سرپرست یکی از این تیمها (که سابقه ملی هم دارد) در توجیه میانگین بالای سن بازیکنان تیمش، مدعی است؛ جای جوانگرایی در باشگاه نیست (!) بهسادگی میتوان نتیجه گرفت؛ همه گیرهایی که به میانگین سنی تیم ملی میدادند، نمایش بود توسط شومنها و دیگر هیچ....
