آیا سازمان لیگ سلامتی بازیکنان را نادیده میگیرد؟
برنامهریزی اخیر سازمان لیگ فوتبال ایران برای برگزاری مسابقات لیگ بیستوششم، بهویژه قرار دادن سه بازی برای تیمهای حاضر در لیگ برتر در فاصله تنها ۱۰ روز از ابتدای فصل ۰۶-۱۴۰۵، اصلاً قابل هضم و منطقی نیست.
قرار دادن تیمها در ابتدای فصل در شرایطی که مجبورند با فاصله کمتر از ۷۲ ساعت از یکدیگر مسابقه برگزار کنند، نهتنها به ضرر مستقیم تیمها و بازیکنان است، بلکه ریسک آسیبهای عضلانی، رباطی و حتی آسیبهای دائمی فیزیولوژیک را بهشدت افزایش میدهد.
این شتابزدگی بهخصوص در زمانی که بازیکنان هنوز به آمادگی کامل فیزیولوژیک فصل نرسیدهاند، بسیار خطرناک است و از کیفیت اجرا و سلامت حرفهای بازیکنان بهشدت میکاهد.
وقتی صحبت از برگزاری سه بازی در ۱۰ روز میشود، یعنی تیمها در میانه هفته و آخر هفته درگیر بازی هستند و عملاً زمان بازسازی (ریکاوری) بدن بازیکنان بهشدت کاهش مییابد.
این نوع برنامهریزی معمولاً پیامدهای منفی زیر را به همراه دارد:
۱- افزایش خطر آسیبدیدگی؛ فشار مداوم بر عضلات و مفاصل بدون بازسازی کافی، ریسک پارگیهای عضلانی و آسیبهای شدیدتر را بهشدت بالا میبرد.
۲- افت کیفیت بازیها؛ خستگی مفرط باعث میشود سرعت، دقت و تمرکز بازیکنان در بازیهای سوم نسبت به بازی اول کاهش یابد که این امر کیفیت فنی لیگ را هم پایین میآورد.
۳- فشار روانی و بدنی؛ بازیکنان و کادر فنی تحت فشار روانی شدیدی قرار میگیرند که میتواند بر عملکرد کلی تیم در طول فصل اثر بگذارد.
در چنین شرایطی، معمولاً فشار از سوی سازمان لیگ فوتبال ایران، برنامههای پخش تلویزیونی یا حتی تقویمهای بینالمللی باعث این نوع «فشردهسازی» میشود، اما واقعیت این است که سلامت بازیکنان باید اولویت اصلی باشد تا فوتبال کیفیت خود را حفظ کند.
بسیاری از کارشناسان هم با ما همعقیده هستند که این شتابزدگی، عدالت ورزشی را نیز تحت تأثیر قرار میدهد؛ زیرا تیمهایی که ذخیره کمتری دارند یا در شرایط دشوارتری هستند، بیشترین آسیب را از این برنامه فشرده میبینند.
ما باید به این درک برسیم که «فوتبال باکیفیت»، محصولِ استراحت، تمرین علمی و آمادگی کامل است، نه حاصلِ تکرارِ ماشینیِ مسابقات در بازههای زمانی فشرده. کیفیت مسابقات زمانی تضمین میشود که بازیکن در اوج توانایی خود باشد، نه زمانی که در حال مبارزه با خستگی مفرط و درد عضلانی برای صرفاً «تمام کردن ۹۰ دقیقه» است.
در نهایت، تکرار این نوع برنامهریزیهای شتابزده، تنها میتواند منجر به دو نتیجه شود؛ یا لیگی پر از بازیکنان مصدوم و بازیهای بیکیفیت، و یا از دست رفتن نسلهای آینده فوتبال به دلیل فشارهای غیرمنطقی. سازمان لیگ باید مسئولیت خود را در قبال سلامت بازیکنان بپذیرد و میان «تکمیل تقویم» و «حفظ سلامت انسانی» تفاوتی قائل شود. مدیریت هوشمندانه، یعنی دانستنِ اینکه چه زمانی باید بازی کرد و چه زمانی باید اجازه داد بازیکنان بازسازی شوند.
در نهایت، سازمان لیگ و نهادهای تصمیمگیر باید میان «نیاز به برگزاری بازی» و «حفظ سلامت بازیکنان» تعادل ایجاد کنند. برنامهریزیای که در ابتدای فصل، فشار بدنی را به سطح بحرانی میرساند، در واقع در حال بازی با جان سرمایههای گرانبهای فوتبال ایران است. فوتبال باکیفیت، از استراحت و آمادگی میآید، نه از تکرار مسابقات در بازههای زمانی غیرمنطقی.
ادامه دارد...
