تولد ستاره‌ای تازه برای تیم ملی؛ آتشفشانی به نام ناصر محمدخانی

تیم ملی فوتبال کشورمان بعد از ناکامی در بازی‌های آسیایی 1982 دهلی‌نو، دوران رکود خود را آغاز کرد. در فاصله آذرماه 1361 تا مردادماه 1363، فوتبال ما قصد تغییرات زیادی را در ساختار خود داشت.

در یک مقطع، ملی‌پوشان فوتبال ما به 2 گروه تقسیم شدند؛ نیمی با تیم ملی امید و تحت هدایت احمد طوسی به مسابقات دیوار بزرگ چین رفتند و نیمی دیگر با نام تیم ملی کارگران، تحت هدایت بیوک وطن‌خواه، به مسابقات جام جواهر لعل نهرو در هندوستان رفتند و هر 2 تیم تقریباً ناکام بودند.

اما در ادامه کار، محمود یاوری، سرمربی اصفهانی تیم ملی، همراه ناصر ابراهیمی هدایت مشترک تیم ملی را بر عهده گرفتند.

مربیان تازه تیم ملی تلاش کردند تا تیمی جوان از جمع مردان نخبه فوتبال ایران تدارک ببینند. برخلاف تیم ملی در بازی‌های آسیایی 1982 که ستارگان زیادی را در اختیار نداشت، این تیم اکثر برترین‌های فوتبال داخل کشور را در اختیار داشت و تنها برخی از نفرات شاغل در خارج از ایران، مثل ابراهیم قاسم‌پور، حسن نظری و حسین فرکی که هنوز جوان بودند و لیاقت حضور در تیم ملی را داشتند، از حضور در تیم ملی محروم بودند.

ایران در نسل تازه خود آماده حضور در جام ملت‌های 1984 شد که دور مقدماتی آن با حضور فیلیپین، سوریه، اندونزی، بنگلادش و اندونزی برگزار شد و تیم اول و دوم مسابقات به دور دوم مسابقات جام ملت‌ها می‌رفتند که آبان و آذر 1363 در سنگاپور برگزار می‌شد.

ایران با این نفرات تیم تازه خود را برگزید:

بهروز سلطانی، حافظ طاحونی، محمد پنجعلی، محمود معمار، مهدی دینورزاده، اصغر حاجیلو، شاهین بیانی، محمدرضا شکورزاده، ضیا عربشاهی، حمید درخشان، شاهرخ بیانی، رضا احدی، جعفر مختاری‌فر، امیرحسین شاهزیدی، حمید علیدوستی، ناصر محمدخانی، غلامرضا فتح‌آبادی و فرشاد پیوس در تیم تازه ایران بودند. عبدالعلی چنگیز هم بود اما بنا به دلایلی در این بازی‌ها محروم بود.

تیم ملی ایران در روز 16 مرداد ماه 1363 در ورزشگاه معروف سنایان جاکارتا در اندونزی به مصاف بنگلادش رفت. تیم ما با ترکیب بهروز سلطانی در دروازه، محمد پنجعلی و محمود معمار در دفاع میانی، اصغر حاجیلو و مهدی دینورزاده در دو دفاع کناری، حمید درخشان، ضیا عربشاهی و شاهرخ بیانی در خط میانی و حمید علیدوستی، غلامرضا فتح‌آبادی و ناصر محمدخانی در خط حمله به مصاف تیم ملی بنگلادش رفت.

تیم ملی ما از آذرماه سال 1361 که در یک‌چهارم نهایی بازی‌های آسیایی 1982 دهلی‌نو به کویت باخته بود، دیگر دیدار رسمی در سطح بزرگسالان با تیمی نداشت و مصاف با بنگلادش، ایران را وارد دور تازه‌ای از زندگی خود می‌کرد.

برخلاف تصور، در حالی که همه انتظار یک برد راحت را برای ما داشتند، نیمه اول بازی با تساوی 0 بر 0 به پایان رسید. تیم ما در سال 1360 در مسابقات جام قائداعظم پاکستان برابر بنگلادش 9 بر 0 برنده شده بود، اما بی‌تردید در این 2 سال فوتبال بنگلادش بسیار پیشرفت کرده بود.

بازی به دقیقه 50 رسید و تغییری در نتیجه ایجاد نشد؛ دقیقه 55، دقیقه 60 و…

رفته‌رفته تغییرات آغاز شد. جعفر مختاری‌فر و رضا احدی جای فتح‌آبادی و شاهرخ بیانی را گرفتند و بالاخره در دقیقه 65 دروازه بنگلادش توسط ناصر محمدخانی باز شد.

برد 1 بر 0 نتیجه‌ای قابل قبول برای تیم ملی ایران نبود، به‌خصوص که زمان هم به‌سرعت در حال سپری شدن بود. در دقیقه 78 فشار ایران جواب داد و ناصر محمدخانی گل دوم را به ثمر رساند. این نتیجه به هر حال از 1 بر 0 بهتر بود.

ایران اما همچنان فشار می‌آورد و در ادامه همین حملات، ناصر محمدخانی در دقیقه 81 گل سوم را هم زد.

ایران ظاهراً به برد 3 بر 0 راضی بود اما انگار تازه حملات تیم ما جانی دوباره گرفته بود. در دقیقه 89 ناصر محمدخانی گل چهارم را زد و یک دقیقه بعد حمید علیدوستی گل پنجم تیم ملی را به ثمر رساند. بازی با نتیجه 5 بر 0 به پایان رسید که نتیجه‌ای قابل قبول بود. ستاره‌ای تازه در تیم ملی ایران متولد می‌شد؛ او ناصر محمدخانی بود که بی‌شک تاریخ فوتبال ایران مانند او را به چشم خود ندیده است.