۶۳ سالگی امیرخان؛ تولدت مبارک سرمربی
او در دوران فوتبال واقعاً به کمتر از حقش در فوتبال ایران رسیده است.
| امیر قلعهنویی را از سنین بسیار پایین میشناسم؛ از سال ۶۰، زمانی که خودم ۷ ساله و او ۱۸ ساله و بازیکن تیم فوتبال راهآهن تهران بود.
در بین خیل ستارگان راهآهن خوش درخشید، آنقدر که وقتی ناصر ابراهیمی، سرمربی راهآهن، هدایت شاهین را عهدهدار شد، تنها قلعهنویی را با خود به تیم تازه برد.
قلعهنویی در تیم شاهین فوقالعاده بود، بهخصوص در سالهای ۶۴ تا ۶۴ که شاهین یکدستتر شده بود؛ تیمی که ۲ بار به فینال تهران رسید و هر بار مغلوب استقلال و پرسپولیس شد، اما شاید اگر مسابقات در یک گروه برگزار میشد، حداقل میتوانست یک بار قهرمان شود؛ تیمی که ستارگان شاهین حول محور او در سنتر هافبک به میدان میرفتند؛ ضیایی، محمد صادقی، محرمی، دینورزاده، اردستانی، شکورزاده، باوی، یکه، پازوکی، جواد محمودی و...
قلعهنویی در تیم ملی ب سال ۶۴ یکی از درخشانترینها بود و از برخی حاضران در تیم ملی الف سرحالتر و بهتر، اما ظاهراً سرمربیان تیم ملی در دوران درخشش او بین سالهای ۶۰ تا ۷۰، بیشتر از هر چیز به هافبک میانی قلدر و پربرخوردی مثل ضیا عربشاهی، مهدی فنونیزاده و سیروس قایقران، بیشتر از او باور داشتند.
قلعه بدون اینکه ملیپوش شود، مثل برخی از ملیپوشان درجه اول، در سال ۶۷ راهی لیگ قطر و تیم السد شد و خیلی زود به فوتبال ایران برگشت و پیراهن استقلال را بر تن کرد و یکی از اساطیر این تیم شد.
با استقلال قهرمان آسیا، قهرمان لیگ و قهرمان تهران شد و فوتبال را رفتهرفته در سال ۷۶ کنار گذاشت.
شروع کار مربیگری او از ۲۸ سال قبل شروع شد؛ ابتدا دستیار مرحوم ناصر حجازی، بعد هم سرمربی استقلال نوین که امتیاز کشاورز را خریده بود و بعد هم برق تهران...
روند حرکت او روبهرشد بود؛ استقلال اهواز را در لیگ نجات داد و سپس سرمربی استقلال شد. بعد از ۳ سال خوب و قهرمان کردن استقلال در لیگ، سرمربی تیم ملی شد.
عملکردش در تیم ملی در میانه دهه هشتاد بدون باخت و موفق بود، اما برکنارش کردند؛ آن هم با انتقادهای بسیار...
قلعه سکوت کرد و در تیمهای مس و استقلال ۸۷ درخشید و استقلال را دوباره قهرمان کرد. در دوران اوج کاریاش بود و بعد از استقلال، ۲ بار متوالی تیم تازهاش سپاهان را قهرمان کرد و سپس به تراکتور رفت؛ تیمی که پتانسیل قهرمانی داشت را دوم کرد و سپس به استقلال برگشت و باز هم این تیم را قهرمان کرد.
دوران پساقهرمانی از سال ۹۲ آغاز شد؛ استقلال، سپاهان، ذوبآهن و گلگهر همواره تیمهایش بالای جدول بودند، اما قهرمان نمیشدند تا حضور دوباره در تیم ملی بعد از جام جهانی ۲۰۲۲.
این بار نقش او در تیم ملی بارزتر بود و در جام جهانی ۲۰۲۶، اولین تیم بدون باخت در تاریخ فوتبال ایران در جام جهانی را متولد ساخت...
تولدت مبارک آقای سرمربی؛ صد ساله شوی.