نگاهی به بخشی از زندگی ورزشی حمید علیدوستی
آن روزها اگر سرخابی نبودی، کمتر شانس پوشیدن پیراهن ملی را پیدا می‌کردی، ولی حمید علیدوستی از آن استثناها بود که چشم‌پوشی کردن از او دشوار می‌نمود.
صفحه ورزشی - فوتبال ایران | مثل محمد صادقی و ابراهیم قاسمپور و... چند سال پیش‌تر (که البته صادقی پس از چند سال ملی‌پوش بودن، مدتی هم برای سرخ‌ها توپ زد) و سیدمهدی ابطحی و سیروس قایقران چند سال بعدتر که سرخابی نبودند، ولی به‌قدری خوب بودند که مربیان تیم ملی مجبور بودند یکی از پیراهن‌های تیم ملی را برای آنها کنار بگذارند.
نخستین بار که فوتبالش درست و حسابی به چشم آمد، تابستان سال ۱۳۵۳ بود که در جمع بچه‌های آقافکری با تیم تهران‌جوان قهرمان جوانان تهران شد؛ همراه هادی آهنگران، محمدعلی نعمت‌زاده، مسعود فکری، جعفر نوری، همایون بابایی، حسین نایب‌مکرم و داریوش رفیعی و... . در حالی که تب جام جهانی آلمان و جام بین‌المللی «ایران» تازه سرد شده و ایران را حال‌وهوای میزبانی بازی‌های آسیایی فراگرفته بود، با همان تیم به‌عنوان نماینده فوتبال جوانان پایتخت راهی دیار نصف جهان شد تا در مسابقات جوانان ایران شرکت کند. جامی که برایشان خوش‌فرجام نبود و سرانجام خوزستانِ فاروق فتاحی با حبیب شریفی، عبدالرضا ودایی، غلامرضا دانایی، محمد دشتی، ناصر محمدیان، محمد زراعتکار، عبدالرزاق خادم‌پیر و سیاوش ابوالحسنی و... قهرمان شد و حمید و دیگر دوستانش توسط بچه‌های تیم فارس به سرکردگی غلامحسین پیروانی حذف شدند.
حمید اما به‌اندازه‌ای خوب بود که پاییز سال ۱۳۵۳ به تیم جوانان ایران دعوت شود و زمستان سال ۱۳۵۴ در کنار محمدرضا زادمهر، غلامحسین پیروانی، حسین فرکی، حمید ملک‌احمدی، باغدیک عابدیان، غلامرضا زینی‌وند، حمید مجدتیموری، مسلم خانی و بهتاش فریبا و... در شیراز قهرمان جام بین‌المللی جوانان بشود. او در بهار سال ۱۳۵۵ با تیم جوانان ایران راهی تایلند شد تا همراه ابراهیم قاسمپور، مجید بشکار، سیدطاهر موسوی، محمد جانفدا و حسین فرکی و... برای چهارمین مرتبه جام قهرمانی جوانان آسیا را به ویترین افتخارات فوتبال ایران هدیه کند.
حمید پیش از آن به تیم دارایی و گروه شاگردان جلال طالبی پیوسته بود تا با پرویز قلیچ‌خانی، حسین راغفر، مسعود معینی، حسین فداکار، فرامرز صباحی، مجید گلی و... بازی در جام تخت جمشید را تجربه کند. مهاجرانی این شاگرد خوب را به تیم ملی فراخواند و در انتخابی جام جهانی آرژانتین، در بازی برگشت با عربستان در شیراز او را به میدان فرستاد. حمید دومین روز از دومین ماه سال ۱۳۵۶ نخستین بازی ملی را همراه ناصر نبوی، علی شجاعی، حسین فرکی، مائیس میناسیان، محسن یوسفی، حبیب شریفی، علیرضا قشقاییان و مهدی دینورزاده و... با پیروزی ۲ بر صفر جشن گرفت.
چندی بعد، روز دوم آبان ۱۳۵۶، با امیدهای فوتبال ایران برابر منچستریونایتد بازی آبرومندانه‌ای را همراه نادر فریادشیران، بهتاش فریبا، عبدالرضا برزگری و حسین فرکی و... انجام دادند و با وجود باخت ۲ بر صفر، نمره قبولی گرفتند. حمید در آخرین بازی انتخابی جام جهانی، روز ۱۲ آذر در کویت هم در برد ۲ بر ۱ ایران برابر کویت ۹۰ دقیقه کامل در میدان بود، ولی به عللی چون ترافیک بازیکنان نامدار، سلیقه مربی و... از جام جهانی بازماند.
البته پیش از جام جهانی، در بهار سال ۱۳۵۷، پرویز دهداری و جلال طالبی همراه نادر فریادشیران، عبدالعلی چنگیز، عبدالرضا برزگری و رضا رجبی و... او را با تیم امید ایران به مسابقات جشنواره تولون فرانسه بردند.
در فوتبال ملی پس از انقلاب نیز حمید حضوری درخشان داشت. در مسابقات انتخابی المپیک مسکو که با گروه شاگردان حسن حبیبی، همراه علی پروین، ناصر حجازی، محمود حقیقیان، محمود ابراهیم‌زاده، نصرا... عبداللهی، احمد سنجری، عبدالرضا برزگری و محمد دادکان و... برای آخرین بار جواز المپیکی شدن فوتبال ایران را گرفتند، گلزنی ملی را در بازی ۱۱ اسفند ۱۳۵۸ برابر سنگاپور جشن گرفت؛ کاری که بعدها در بازی‌های ملی در برابر تیم‌هایی چون هند، سریلانکا، چین، کره شمالی، بنگلادش، سوریه، تایلند، فیلیپین و امارات تکرار شد.
حمید پس از انقلاب همایی شده بود و همبازی نامدارانی همچون امان‌الله نقدی، مهدی غزال، سهام‌الدین میرفخرایی و هادی نراقی و... بود و با آنها در سال ۱۳۶۰ جام قهرمانی فوتبال تهران را بالای سر برد. بعدها خلاصه داستان زندگی‌اش شد بازی در لیگ قدس برای منتخب تهران، حضور کوتاه‌مدت در فوتبال آلمان و... تا دهه ۷۰ هم بازی در تیم‌هایی چون کشاورز و سایپا و... و بعد مربیگری.
حمید درس‌خوانده بود، اهل کتاب و هنر بود و از آن دست انسان‌های چندوجهیِ قابل احترام. او از آخرین مسافران اتوبوس فوتبالی‌های ایران بود که فقط به دویدن دنبال توپ اکتفا نمی‌کردند. اتوبوسی که مسافرانی داشت همچون نادر افشار نادری که پژوهشگر و نویسنده و مستندساز بود، دکتر امیرمسعود برومند که دکترای حقوق داشت، امیر عراقی که قاضی بود، حسن فاخری که وکیل و حقوق‌دان بود و دادستان هم شد، تیمسار محمد خاتم که خلبان بود، محمود شکیبی که قاضی بود، پرویز کوزه‌کنانی که در آلمان حقوق خوانده بود و در ایران کارشناسی ارشد مدیریت دولتی گرفته بود، حسین کلانی که آرشیتکت بود، دکتر محمدرضا زادمهر که دندان‌پزشک بود و... .
حمید هم کتاب ترجمه می‌کرد و هم اهل موسیقی بود و همین جرم نانوشته او را دوره‌ای از حضور در تیم ملی دور کرد تا اختلاط عقاید تند ایدئولوژیک (و بعضاً من‌درآوردی!) با ورزش و اصرار برخی از دست‌اندرکاران وقت ورزش بر ارتباط گودرز و شقایق سبب شود بازیکنی که می‌توانست علاوه بر دو جام ملت‌ها، بازی در المپیک، جام جهانی و بازی‌های آسیایی را در کارنامه داشته باشد، محروم شود و فوتبال ملی نیز برای مدتی از یک گوهر ناب بی‌نصیب بماند.
