آگهی فروش به‌جای گفت‌وگو؛ پرسش‌هایی جدی درباره مدیریت باشگاه پرسپولیس
فوتبال فقط مستطیل سبز، تاکتیک و نتیجه مسابقه نیست؛ فوتبال پیش از هر چیز با انسان‌ها سروکار دارد. انسان‌هایی با هیجان‌ها، انتظارات، توانمندی‌ها و گاهی تصمیم‌های اشتباه.
صفحه ورزشی - فوتبال ایران | درست به همین دلیل است که مدیریت یک باشگاه حرفه‌ای، فراتر از مسائل فنی و مالی، به شناخت رفتار انسان‌ها و مدیریت روابط درون‌سازمانی نیاز دارد.
اتفاقات اخیر پیرامون امیرحسین محمودی در باشگاه پرسپولیس، از مصاحبه انتقادی این بازیکن جوان پس از مسابقه تا برخورد انضباطی و انتشار آگهی فروش یا واگذاری او، موضوعی قابل تأمل از منظر روان‌شناسی سازمانی و مدیریت ورزشی است.
بی‌تردید محمودی نیز در انتخاب زمان و شیوه بیان اعتراض خود مرتکب اشتباه شده است. هیچ بازیکنی، حتی جوان‌ترین عضو تیم، نباید خود را فراتر از اصول حرفه‌ای و انضباطی بداند. اما پرسش اصلی اینجاست: آیا واکنش باشگاه نیز به همان اندازه سنجیده و متناسب بوده است؟
در روان‌شناسی سازمانی، یکی از مفاهیم مهم، امنیت روان‌شناختی است. این مفهوم به فضایی اشاره دارد که اعضای یک مجموعه بتوانند بدون ترس از تحقیر یا پیامدهای نامتناسب، دیدگاه‌ها، نگرانی‌ها و حتی اشتباهات خود را مطرح کنند.
امنیت روان‌شناختی به معنای آزادی بی‌قیدوشرط یا نادیده گرفتن انضباط نیست؛ بلکه به معنای ایجاد تعادل میان پاسخ‌گویی و امکان گفت‌وگوست.
مدیریت حرفه‌ای صرفاً در اعمال مقررات خلاصه نمی‌شود. توانایی شنیدن، مدیریت تعارض، میانجی‌گری و تبدیل یک اختلاف به فرصتی برای اصلاح رفتار نیز بخشی از مسئولیت مدیران است.
انتشار آگهی فروش یک بازیکن جوان و آینده‌دار در روزنامه، در ادامه چنین اختلافی، این پرسش را ایجاد می‌کند که آیا مسیرهای گفت‌وگو و اصلاح رفتار به اندازه کافی مورد استفاده قرار گرفته‌اند؟ چنین اقدامی چه پیامی به سایر استعدادهای جوان تیم منتقل می‌کند؟
بازیکنان جوان در کنار پیشرفت فنی، به یادگیری مهارت‌های حرفه‌ای و اجتماعی نیز نیاز دارند؛ از جمله کنترل هیجان، مدیریت خشم، مهارت گفت‌وگو، پذیرش انتقاد و حل تعارض.
اما اشتباه کردن هم ممکن است بخشی از فرایند یادگیری باشد؛ البته به شرط آنکه فرد مسئولیت رفتار خود را بپذیرد و فرصت اصلاح داشته باشد.
اتفاقاً توانایی یک مدیر بیشتر نمایان می‌شود که بتواند در مواجهه با خطای یک نیروی جوان، به‌جای تشدید اختلاف، مسیر اصلاح و رشد را فراهم کند.
پرسپولیس فقط یک باشگاه فوتبال نیست؛ سرمایه اجتماعی بزرگی است که میلیون‌ها هوادار با احساس تعلق و خاطرات خود در آن سهیم هستند. بنابراین، تصمیمات مدیریتی این مجموعه، بازتابی فراتر از محیط داخلی باشگاه دارند.
نقد مدیریت به معنای مخالفت با پرسپولیس نیست؛ اتفاقاً گاهی دلسوزانه‌ترین شکل حمایت، بیان صریح یک انتقاد است.
در پایان، نه امیرحسین محمودی باید از مسئولیت رفتار خود فرار کند و نه مدیریت باشگاه از مسئولیت نحوه مواجهه با این اتفاق.
پرسپولیس به مدیرانی نیاز دارد که در روزهای بحران، به‌جای واکنش‌های شتاب‌زده، اهل گفت‌وگو و تصمیم‌گیری سنجیده باشند؛ به مربیانی که علاوه بر دانش فنی، در مدیریت انسان‌ها نیز توانمند باشند و به ساختاری که برای سلامت روانی و رشد حرفه‌ای بازیکنان ارزش قائل باشد.
یک باشگاه بزرگ فقط با جذب بازیکنان بزرگ ساخته نمی‌شود؛ با ساختن، حفظ کردن و درست مدیریت کردن انسان‌ها بزرگ می‌ماند.
