موریانه‌های پاییز در قشون سهراب!
در روزهای ترکتازی آبی‌ها در کهن‌قاره، انگار سهراب و پسرانش روح تابستانی خود را برای موریانه‌های پاییز کنار گذاشته‌اند تا با سرشت ناپایدار شعله‌های فراز و نشیب هم‌نفس شوند.
صفحه ورزشی - فوتبال ایران | حالا تقویم‌ها با سپاه لاجوردی سر ناسازگاری گذاشته و عقربه‌ها بی‌وقفه از پی یکدیگر می‌دوند تا استقلال را در گرداب و مانداب دوئل‌های نفس‌گیر گرفتار کنند. با کمی تدقیق می‌توان دریافت لشکری که روزگاری با طراوت و ذکاوت به آوردگاه قدم می‌نهاد، حالا نشانه‌های خستگی و شکستگی را بر شانه‌ها و ساق‌هایش حمل می‌کند و گام‌هایش در مستطیل سبز سنگین‌تر از همیشه شده است.
واقعیت این است که تراکم و ترافیک سنگین مسابقات، به طرز دهشتناکی فرصت دم و بازدم را از توپچی‌ها گرفته و غیبت مهره‌های تأثیرگذار نیز زخم دیگری بر پیکر این تیم نشانده است.
به نظر می‌رسد استقلال برای عبور از این دالان پرتلاطم، به چیزی فراتر از حمیت و حریت نیاز دارد و نمی‌توان با لشکری محدود، سه جبهه را هم‌زمان فتح کرد و از همان سربازان خسته‌جان انتظار معجزه داشت.
آنچه مبرهن است، اینکه حضور مداوم نفرات ثابت در سه جام، دیر یا زود نزاهت ساق‌ها را می‌گیرد و بدن‌ها را به ایستگاه فرسودگی می‌رساند.
بی‌لاف و گزاف، آنچه امروز در چهره آبی‌ها دیده می‌شود، شاید پیش‌درآمد روزهایی دشوارتر باشد؛ روزهایی که مصدومیت‌ها می‌توانند صفوف به‌هم‌پیوسته را خلوت‌تر کنند. طرفه اینکه فوتبال هنر تقسیم قوا و شناختن لحظه‌های استراحت است و برای رستگاری در مخمل سبز نمی‌توان به تازیانه‌های حاصل از راه‌بندان پناه برد.
در چنین هنگامه‌ای، پنجره نیم‌فصل باید برای استقلال به دریچه‌ای رو به تنفس بدل شود. آبی‌ها در دقیقه اکنون به خون تازه در رگ‌های خود احتیاج دارند و باید با جذب بازیکنان کارآمد، نیمکتشان را از تهی‌بودن نجات دهند.
تیمی که سودای حضور آبرومندانه در سه جام را در سر می‌پروراند، نمی‌تواند تمام بار مسئولیت خویش را بر دوش چند نام تکراری بگذارد. در چنین عرصاتی شاید نوبت آن رسیده باشد که مدیران باشگاه پیش از آنکه زنگ خطر مصدومیت‌ها بلندتر شود، دست به کار شوند و آستین‌ها را بالا بزنند.
بی‌مجامله، این خیل جاه‌طلب برای ادامه ماراتن، به نیمکتی نیاز دارد که هم‌سنگ ترکیب اصلی نفس بکشد و در روزهای صعبناک به دادش برسد. قهرمانی در سه جبهه با پاهای گُرگرفته و شانه‌های فرسوده به دست نمی‌آید و سهراب این را بهتر از هر کسی می‌داند.
او اگر می‌خواهد در پایان فصلی پرهیاهو، سربلندی را به ارمغان بیاورد، باید پیش از آنکه رمق آخر از ساق‌های تکاورانش بیرون برود، به فکر بازسازی سپاه خود باشد و به بدیُمنی کلیشه‌ها خو نگیرد.
