پورموسوی: حالا وقت شادی نیست!
کامجویی با ردای طلایی، ۵۶۳ کیلومتر دورتر از نخلستان‌ها کار صعبناکی بود، اما فرمانده ۵۵ ساله اهل ایذه کار خودش را کرد تا نفت از انتهای جدول کنده شود و آبادان در شور و شعف غرقه گردد.
سیروس پورموسوی پس از ۹۰ دقیقه فریاد کشیدن در پایتخت صفویان نای حرف زدن نداشت، اما گذشتن از خاک قزوین او را به شادترین مربی روز دوازدهم بدل کرده بود. پورموسوی زیر باران تند قزوین پیروزی تیمش را به دوآتشه‌هایی که قریب به هزار کیلومتر طی کرده بودند تا ماهی‌های شط دور از خانه تنها نباشند، پیشکش کرد. سرمربی نفت البته تأکید کرد به دقیقه اکنون وقتی برای شادی نیست و شاگردانش بی‌آنکه در باد غرور بخوابند، باید بلافاصله خود را برای دوئل‌های پیش رو مهیا کنند.
مردی که به گفته خودش موهایش را در آبادان سفید کرده، تصریح کرد با مدیران باشگاه عهد بستیم که ۳۴ هفته بدون حاشیه بجنگیم و برای نگه داشتن نفت در لیگ برتر اعتبارمان را وسط بگذاریم. او که عادت به باطل کردن شناسنامه تیم‌های تحت رهبری‌اش ندارد، مردم آبادان را به همگرایی و همدلی بیشتر دعوت کرد و یادآور شد: برای گذر از خاکریزهای پیش رو گریز و گزیری نداریم جز آنکه همه و همه پشت این تیم بایستیم و از میدان‌های مین به سلامت عبور کنیم.
این هم حسن ختام حرف‌های سکانداری که طعم دومین پیروزی را به عشق فوتبال‌های جنوب چشاند: می‌جنگیم و جان می‌دهیم تا جام شوکران را سر نکشیم و روسفیدی را برای مهد فوتبال ایران به ارمغان بیاوریم. حق آبادان بیش از این‌هاست.
