زنگ خطر برای تراکتور؛ نکونام برای قهرمانی «بال» ندارد!
تراکتور اگرچه در صدر لیگ برتر فوتبال ایران قرار دارد، اما شکست مقابل شباب الاهلی یک ضعف جدی را در این تیم آشکار کرد. تیمی که در برخی پستها عمق کافی ندارد و با چند غیبت، تعادلش بههم میریزد.
تراکتور شاید امروز صدرنشین لیگ برتر باشد، اما شکست مقابل شباب الاهلی در دبی یک سوال جدی را برای هواداران پرشور این تیم مطرح کرده است. آیا تیمی که برای قهرمانی ایران و رقابت در آسیا بسته شده، واقعاً به اندازه کافی مهره دارد؟ پاسخ روی کاغذ شاید «بله» باشد، اما پاسخ داخل زمین، فعلاً چیز دیگری را نشان میدهد.
تراکتور در پایان هفته هفتم لیگ برتر با ۱۶ امتیاز صدرنشین است. پنج برد و یک تساوی و یک شکست در هفت مسابقه، همراه با کلینشیتهای متوالی و تنها دریافت یک گل، کارنامه موفقی برای این تیم محسوب میشود. حتی شکست مقابل شبابالاهلی هم نخستین باخت تراکتور در فصل جاری نبود که بتواند بحران نتیجهگیری در لیگ را نشان دهد. اتفاقاً مشکل اینجاست که نتایج خوب لیگ، ضعف ساختاری تیم را پنهان کرده است؛ این ضعف در دبی آشکارتر شد و حالا هواداران این تیم بیشتر از قبل نگران ادامه فصل هستند.
نقد دقیقتر این نیست که تراکتور «هیچ بازیکنی نخرید». تراکتور در تابستان خریدهایی داشت. محمد دانشگر نخستین خرید رسمی تیم بود، میلاد زکیپور به خط دفاع اضافه شد و شهریار مغانلو نیز برای تقویت خط حمله جذب شد. در ادامه نیز بازیکنان دیگری وارد تیم شدند. اما مسئله مهمتر از تعداد خریدها، بالانس خریدهاست. تراکتور در روز پایانی نقلوانتقالات چهار بازیکن جوان، از جمله سجاد خادمی، وینگر ۲۲ ساله، را جذب کرد. اما این نوع خریدها نمیتواند بهتنهایی پاسخ نیاز تیمی باشد که در لیگ نخبگان به بازیکن آماده و باتجربه نیاز دارد.
وقتی تیمی میداند قرار است همزمان در لیگ برتر و لیگ نخبگان آسیا بازی کند، باید برای هر پست حداقل یک آلترناتیو واقعی داشته باشد. تراکتور در حال حاضر تنها یک بازیکن وینگر تخصصی یعنی مسعود زائرکاظمینی را در اختیار دارد! تیتیها در این پست مهدی ترابی و مهدی هاشمنژاد را در لیست خود دارند که هاشمنژاد از ابتدای فصل تاکنون به دلیل مصدومیت به میدان نرفته و ترابی نیز از هفته چهارم به دلیل مصدومیت در دسترس قرار ندارد. این درحالی است که تیتیها به شکل عجیبی در بازار نقلوانتقالات هیچ بازیکنی در پست تخصصی وینگر جذب نکردند.
این همان نقطهای است که بیشتر در بازی با شبابالاهلی اهمیت پیدا میکند. تراکتور در دبی عملاً با ترکیبی از هافبکهای مرکزی تلاش کرد مشکل کنارهها را حل کند، اما نتیجه این روند تیمی بود که بخش قابل توجهی از قدرت تهاجمی خود را از دست داده بود. در چنین شرایطی، مسئله فقط مصدومیت ترابی و هاشمنژاد نیست. مسئله این است که چرا مصدومیت دو بازیکن باید ساختار هجومی یک تیم مدعی را تا این اندازه تغییر بدهد؟ با این تفاسیر نکونام برای قهرمانی در ایران و آسیا «بال» ندارد و در کنارهها بازیکنی ندارد که بتواند جریان بازی را تغییر دهد.
نکونام بیراه نمیگوید وقتی از کیفیت بازیکنانش دفاع میکند. او روز ورود به تراکتور تأکید کرد که تیم بازیکنان باکیفیتی دارد و نهایتاً شاید یک یا دو بازیکن نیاز باشد که اضافه شوند. او حتی گفت با چشم باز این تیم را انتخاب کرده است. اما کیفیت فردی با عمق ترکیب یکی نیست. ممکن است تراکتور در دفاع، هافبک مرکزی و حتی خط حمله بازیکنان قابل توجهی داشته باشد. اما وقتی یک تیم مجبور میشود برای پر کردن یک پست تخصصی، بازیکنی را خارج از پست اصلیاش به زمین بفرستد، یعنی ترکیب از نظر ساختاری متوازن نیست. این همان تفاوت میان «تیم پرمهره» و «تیم متوازن» است. تراکتور پرمهره به نظر میرسد، اما در بعضی پستها مخصوصا وینگر عمق ندارد.
