اعتراض رسمی اکوادور به فیفا؛ برای یک بازی 9 ساعت در راه بودیم!
اعتراض رسمی فدراسیون فوتبال اکوادور پس از شکست برابر مکزیک، بار دیگر یکی از بزرگترین چالشهای جام جهانی ۲۰۲۶ را به صدر اخبار آورد.
تیم ملی اکوادور پیش از دیدار مرحله یکشانزدهم نهایی مقابل مکزیک، به دلیل تأخیرهای متعدد، سفری را که قرار بود حدود سه ساعت و نیم طول بکشد، در نهایت طی نزدیک به ۹ ساعت به پایان رساند. موضوعی که اعتراض شدید سباستین بکاسسه، سرمربی این تیم، و فدراسیون فوتبال اکوادور را در پی داشت.
بکاسسه پس از مسابقه گفت:
سه ساعت بیشتر از برنامه تأخیر داشتیم و هنوز هم نمیدانیم دلیل آن چه بود. پروازی که باید سه ساعت و نیم طول میکشید، همراه با مسیر هتل، در نهایت به سفری ۹ ساعته تبدیل شد.
فدراسیون فوتبال اکوادور نیز با انتشار بیانیهای رسمی اعلام کرد اتفاقات رخداده با اصول بازی جوانمردانه، برابری و وحدتی که جام جهانی باید نماد آن باشد، فاصله زیادی دارد.
این اعتراض در حالی مطرح شد که اکوادور در نهایت با نتیجه ۲ بر صفر مقابل مکزیک شکست خورد و از گردونه رقابتها کنار رفت.
کارشناسان پزشکی ورزشی معتقدند خستگی ناشی از سفر میتواند تأثیر مستقیمی بر عملکرد بازیکنان داشته باشد.
خولیو کابایرو، فیزیوتراپیست و دکتر علوم زیستپزشکی، در گفتوگو با مارکا تأکید کرد:
گاهی سرنوشت یک مسابقه حذفی فقط در زمین رقم نمیخورد، بلکه در مسیر سفر بین دو مسابقه تعیین میشود.
به گفته او، ساعتهای طولانی نشستن در هواپیما، خواب نامناسب، بههمخوردن برنامه غذایی و افزایش فشار جسمی و روانی، همگی باعث کاهش کیفیت ریکاوری بازیکنان میشوند.
تفاوت بزرگ با جام جهانی قطر
یکی از مهمترین تفاوتهای جام جهانی ۲۰۲۶ با جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، فاصله بسیار زیاد میان شهرهای میزبان است.
در قطر تیمها تقریباً در یک منطقه مستقر بودند و بیشتر مسیرها با اتوبوس و در مدت چند دقیقه طی میشد، اما در جام جهانی ۲۰۲۶ که در سه کشور آمریکا، مکزیک و کانادا برگزار میشود، بسیاری از جابهجاییها مستلزم چندین ساعت پرواز است.
به گفته کابایرو، همین موضوع باعث میشود سفر دیگر صرفاً یک جابهجایی ساده نباشد، بلکه بخشی از فرآیند آمادهسازی مسابقه محسوب شود.
افزایش خطر مصدومیت
این متخصص پزشکی ورزشی هشدار میدهد سفرهای طولانی میتوانند خطر آسیبدیدگی را نیز افزایش دهند.
او افزود:
کاهش تحرک در پروازهای طولانی موجب سفت شدن عضلات، کاهش گردش خون و افت توان عصبی-عضلانی میشود؛ شرایطی که احتمال آسیبدیدگیهای بدون برخورد، بهویژه در عضلات همسترینگ، ساق پا، چهارسر ران و عضلات نزدیککننده را افزایش میدهد.
به گفته وی، سفر بهتنهایی عامل مستقیم مصدومیت نیست، اما توان عضلات برای تحمل فشار مسابقه را کاهش میدهد.
کادرهای پزشکی تیمهای ملی برای کاهش اثرات پروازهای طولانی، برنامههای ویژهای را اجرا میکنند.
فعالسازی عضلات پیش از پرواز، انجام حرکات کششی و تغییر وضعیت بدن در طول پرواز، نوشیدن آب کافی، انقباضهای متناوب عضلات ساق و در برخی موارد استفاده از جورابهای فشاری، از جمله اقداماتی است که برای کاهش اثرات منفی سفر انجام میشود.
