به نام ایران؛ فارغ از هر دیدگاه سیاسی

جام جهانی هفتم برای فوتبال ما آغاز می‌شود. آزمون غیرت و آبرومندی، اولین سکانس از ضباط نمایش تاریخی کلید خواهد خورد.

فوتبال، یکی از معدود زبان‌های مشترک تمام اقوام است، برای ابراز دوستی، برای انعقاد صلح بین ملت‌ها، برای نشستن سپید و سیاه به دور یک میز...

اینجا ایران است، فوتبال ملی هم زبان مشترک تمام سلیقه هاست، آنها که طرفدار متعصب سرمربی تیم ملی هستند و آنها که منتقد او، آنها که همه بازیکنان تیم ملی امروز را لایق حضور در جام می‌دانند و آنها که بازیکنان دیگری را صاحب حق حضور در تیم ملی می‌دانند، آنها که پرسپولیس را دوست دارند، آنها که استقلال را دوست دارند، آنها که در تبریز و اصفهان، پایه‌های مربع قدرت فوتبال را با تراکتور و سپاهان قدرتمند ساخته‌اند، همه و همه یک هدف مشترک دارند که موفقیت فوتبال ملی است...

اینجا ایران است، یک فوتبال ملی است و یک پرچم پرغرور، برای آنها که عاشق رنگ‌ها هستند و آنها که یادواره مقدس وسط پرچم را به رنگ‌ها ترحیج می‌دهند، جایگاه یکسان است، زیر سایه پرچم، پرچمی به نام نامی ایران، ایران بزرگ و سرفراز...

اینجا ایران است و یک هویت مشترک که فوتبال ما، فوتبال ملی ایران نام دارد، با ریشه‌های عمیق از سفر 100 سال قبل به بادکوبه، از نسل صدقیانی و خان سردار تا نسل مسعود برومند و پرویز کوزه کنانی، تا دوران همایون بهزادی و کامبیز جمالی و حسن حبیبی و زمان علی پروین و ناصر حجازی، هویت مشترکی که به دهه شصت و نسل سوخته‌اش به سردمداری محمد پنجعلی و حمید درخشان و حمید علیدوستی می‌رسد و به علی دایی و کریم باقری و مهدوی‌کیا و نسل درخشانش پیوند می‌خورد.

اینجا ایران است، این هویت مشترک فوتبال ملی ایران است که فارغ از هر دیدگاه سیاسی، زحمتکشان تاریخ خود را ارج می‌نهد و فریاد می‌کند که 

 وطن نام تو نام نامداران

همه فصل تو بادا نوبهاران

وطن سبزی، سفیدی، سرخ گونی

مبادا دشمنت را جز زبونی

فریاد می‌کنیم نامت را ایران، پرچم‌های سفید را نه به معنای پایان جدال‌ها و تفاوت سلیقه‌ها بلکه برای تاکید بر زبان همزبانی بالا می‌بریم.

دوستت داریم وطن، پیروز باشی وطن

با این نام مقدس، با این هدف مشترک، به تیم ملی انرژی اولین صعود به دور دوم جام جهانی را می‌دهیم، نه برای برجستگی نام روسا و سرمربیان و کاپیتان‌ها و گلزن‌ها، که نام فقط نام توست ایران...